Vanochtend staan we redelijk vroeg op, we willen namelijk in alle rust ons ingeschreven hebben voor de trek, maar eerst nog een goed ontbijt, want we zullen aan de bak moeten is ons verteld. Dat viel later overigens reuze mee, maar dat wisten we natuurlijk nog niet.
Na het ontbijt reden we naar de verzamel- en startplek en handelden we de formaliteiten af, permits overhandigen, een paar bekende zwarte boeken vullen met informatie en vervolgens wachten. Het wachten werd voorzien van een paar dansjes van verschillende dames en heren uit een van de dorpjes in de omgeving. Heel eerlijk, daar houden wij niet van, het voelt toch als een verplicht nummertje om daarna geld te vragen aan de toeristen. Of zoals iemand daar treffend zei, we leiden op deze manier onze gemeenschap op als bedelaars.
Zodra het dansje voorbij was kregen we de nodige instructies over wat wel en wat niet te doen, zoals niet eten en drinken in de buurt van Gorilla’s, over het moeten dragen van mondkapjes zodra we in de buurt zijn van ze en over de mogelijkheid van het laten helpen door een persoonlijke begeleider die je door het bergachtige landschap kunt helpen als het even wat pittiger is. Daarna werden de groepjes opgedeeld.
De trackers zijn de gehele ochtend al op zoek geweest naar de verschillende gorilla families, zodat wij toeristen slechts een minimale inspanning hoeven te verrichten. die De gorilla’s die bezocht kunnen worden zijn langzaam gehabitueerd zodat verblijf in hun nabijheid mogelijk is. Zodra de families zijn gevonden, worden we afgezet bij het startpunt. Maar liefst 3 rangers begeleiden iedere groep van ongeveer 8 personen. Zodra je het bos inloopt is het direct steil afdalen en stijgen in het bergachtige landschap. Het park heet niet voor niets het Bwindi Impenetrable Forest en ook wordt het direct duidelijk waarom ze berg-gorilla’s heten. Ik was dan ook erg blij dat we een persoonlijke begeleider hebben “gehuurd” die ons met zijn rubberen laarzen een aantal keren heeft tegengehouden terwijl wij weggleden met onze bergschoenen of omhoog heeft getrokken als het even te steil was.
Na ongeveer 1 uur klimmen en dalen en vooral met jezelf bezig zijn om uitglijden te voorkomen op dit soms lastige terrein, kregen we te horen dat we er dichtbij bij zijn. De spanning was dan ook voelbaar in de groep. Maar eerst mondkapjes op. Super irritant en na Corona hoopte ik dat ik die nooit meer zou hoeven te dragen. Zeker als je een bril draagt en het ook nog vochtig is beslaat die natuurlijk om de haverklap, maar het is ter bescherming van de gorilla’s dus niet zeuren. Vervolgens rustig het laatste stukje klimmend en daar zijn ze. Een silverback gorilla, het mannetje dus, 2 moeders en ook nog 2 jonkies. Vooral die 2 jonkies, beiden nog jonger dan 1 jaar zijn een lust voor het oog. Spelen, kattenkwaad uithalen met elkaar, heerlijk onbezorgd en ondertussen wat blaadjes eten. De moeders zijn super relaxt en zelfs de silverback is uitermate rustig. Maar liefst een heel uur mogen we, want het voelt echt als een voorrecht, bij ze zijn, foto’ en filmpjes maken en volgen we de verplaatsingen van de familie, ondertussen uiteraard de juiste afstand bewarend.
De tijd vliegt echt voorbij en na een uur is dan ook weer het moment van afscheid aangebroken. Nog eenmaal naar ze kijkend, laten we ze met rust en lopen we terug naar de doorgaande weg. Daar worden de chauffeurs gebeld om ons op te halen en zodra we bij de auto zijn aangekomen, rijden we stijf van de adrenaline en vol van emotie terug naar de campsite. Wow, wat een fantastische ervaring was dat.
De kosten zijn hoog voor een trek, ongeveer $800 per persoon, maar als je ziet wat ze er voor doen valt dat eigenlijk wel te begrijpen. Zo zijn er slechts een beperkt aantal permits beschikbaar. Dit natuurlijk ter bescherming van de gorilla’s. Dat betekent natuurlijk dat er ook beperkt inkomsten binnenkomen waar alle rangers mee betaald moeten worden, waar onderhoud op de ontvangstruimte moet plaatsvinden, maar ook de lokale gemeenschappen ondersteund moeten worden om daarmee te borgen dat het regenwoud niet verder wordt aangetast. Dus ja, veel geld, maar goed besteed en het is het 100% waard.
